http://www.lalegulfm.com/yayiniframe.php

Bir grup arıyla sineği bir şişeye koyuyorlar. Şişenin taban tarafını ışığa doğru, açık olan ağız kısmını da karanlığa doğru yerleştiriyorlar. 

Arıların hepsi ışık olan tarafa doğru üşüşüyorlar. Ama şişenin tabanı cam ve onların da yabancısı olduğu bir madde olduğundan çıkmayı başaramıyorlar. 

Bu arada sinekler, şişenin ağzına doluşuyorlar ve karanlıkta dışarı çıkıp kayboluyorlar. Ağzı açık olan şişeden karanlık tarafa doğru tek bir arı bile gelmiyor. 

Camın önünde ışığa doğru çabalarına devam ediyorlar. İnsanın aklına hemen arıların akılsızca davrandıkları geliyor. 

Ancak, biraz derinlemesine düşününce; karşımızda dikilen gerçek çok daha farklı;
Çok basit gibi gelen bu deney beni oldukça düşündürdü. 

Arıların ne kadar akıllı yaratıklar olduğunu hepimiz biliyoruz, sinekler ise malum Arılardan korkarız bizi sokarlar diye ama sineklerden midemiz bulanır, uzak durmaya çalışırız. 

Evet ışığa doğru yürüyenlerin önünde her zaman engeller olacaktır kuşkusuz. Onlar engellere rağmen ışıktan vazgeçmeyenlerdir. 

Ne tür engel olursa olsun önlerinde, çabalarını sürdürenlerdir. Ve bu Uğurda da gerektiğinde ölebilenlerdir. 

YÜREK, AZİM, SEVGİ, İLKELERİ DÜRÜSTLÜKTÜR BUNU YAPTIRAN KENDİNE SAYGI, TOPLUMA SAYGIDIR. 

Sinekler, karanlıkta sıvışan kaçaklardır, karanlığa yürüyenlerdir. KARANLIK DÜŞÜNCELERDİR. 

Şişenin ağzının karanlığa bakmasının onlarca bir önemi yoktur.Sinsi, ilkesiz, yüreksiz, korkak varlıklardır. Sadece kendi yaşamları söz konusudur. Nerede yemek varsa, nerede rahat yaşayacaklarsa, nerede çok para kazanacaklarsa oraya giderler. Onlar için karanlık olması önemli değildir. Açık ağızların, karanlık sığınaklarıdır çünkü, izlerini rahatça kaybettirirler. 

Arıyı kovalamak isterseniz savaşır, engellere aldırmaz.Amacı sadece ışığa ulaşmaktır. İğnesini sapladığında öleceğini bilerek savaşır ve değerleri için ölür.Ama sinekler kaçarlar. Sonra yılışık yılışık tekrar dönerler kovaladığınız yere.Her türlü pisliğe bulaşırlar, sonra da yiyeceklerinize, üstünüze, başınıza konarlar. 

Arılar yumurtalarını yalnızca kovanlarına bırakırlar. 

Oysa sinekler her yere yumurtlar, her yerde ürerler. 

Onlar için asıl amaç çoğalmak ve yayılmaktır.

 The story happened in the days of Lao Tzu in China and Lao Tzu loved it very much. Here goes:- There was an old man in a village, very poor, but even kings were jealous of him because he had a beautiful white horse. Kings offered fabulous prices for the horse, but the man would say, “This horse is not a horse to me, he is a person. And how can you sell a person, a friend?” The man was poor, but he never sold the horse.  

One morning, he found that the horse was not in the stable. The whole village gathered and they said, “You foolish old man! We knew that someday the horse would be stolen. It would have been better to sell it. What a misfortune!”  

The old man said, “Don’t go so far as to say that. Simply say that the horse is not in the stable. This is the fact; everything else is a judgment. Whether it is a misfortune or a blessing I don’t know, because this is just a fragment. Who knows what is going to follow it?”  

People laughed at the old man. They had always known that he was a little crazy. But after fifteen days, suddenly one night the horse returned. He had not been stolen; he had escaped into the wild. And not only that, he brought a dozen wild horses with him.  

Again the people gathered and they said, “Old man, you were right. This was not a misfortune; it has indeed proved to be a blessing.”  

The old man said, “Again you are going too far. Just say that the horse is back . . . who knows whether it is a blessing or not? It is only a fragment. You read a single word in a sentence– how can you judge the whole book?”  

This time the people could not say much, but inside they knew that he was wrong. Twelve beautiful horses had come.  

The old man had an only son who started to train the wild horses. Just a week later he fell from a horse and his legs were broken. The people gathered again and again they judged. They said, “Again you proved right! It was a misfortune. Your only son has lost the use of his legs, and in your old age he was your only support. Now you are poorer than ever.”  

The old man said, “You are obsessed with judgment. Don’t go that far. Say only that my son has broken his legs. Nobody knows whether this is a misfortune or a blessing. Life comes in fragments and more is never given to you.”  

It happened that after a few weeks the country went to war, and all the young men of the town were forcibly taken for the military. Only the old man’s son was left, because he was crippled. The whole town was crying and weeping, because it was a losing fight and they knew most of the young people would never come back. They came to the old man and they said, “You were right, old man-this has proved a blessing. Maybe your son is crippled, but he is still with you. Our sons are gone forever.”  

The old man said again, “You go on and on judging. Nobody knows! Only say this - that your sons have been forced to enter into the army and my son has not been forced. But only God, the Total, knows whether it is a blessing or a misfortune.”  

‘Judge ye not’ — otherwise you will never become one with the Total. With fragments you will be obsessed, with small things you will jump to conclusions.  

Once you judge you have stopped growing.  

Judgment means a stale state of mind.  

And mind always wants judgment, because to be in process is always hazardous and uncomfortable.  

In fact, the journey never ends.  

One path ends, another begins: one door closes another opens.  

You reach a peak; a higher peak is always there.  

God is an endless journey.

A young woman went to her mother and told her about her life and how things were so hard for her. She did not know how she was going to make it and wanted to give up. She was tired of fighting and struggling. It seemed as one problem was solved a new one arose. Her mother took her to the kitchen. 

She filled three pots with water and placed each on a high
fire. Soon the pots came to a boil. In the first, she placed
carrots, in the second she placed eggs and in the last she placed ground coffee beans. 

She let them sit and boil, without saying a word.In about twenty minutes she turned off the burners. She fished the carrots out and placed them in a bowl. She pulled the eggs out and placed them in a bowl. Then she ladled the coffee out and placed it in a bowl.  

Turning to her daughter, she asked, “Tell me, what do you see?
“Carrots, eggs,and coffee,” she replied. She brought her closer and asked her to feel the carrots. She did and noted that they were soft. She then asked her to take an egg and break it. After pulling off the shell, she observed the hard-boiled egg. Finally, she asked her to sip the coffee. The daughter smiled as she tasted its rich aroma. The daughter then asked, “What does it mean, mother?” Her mother explained that each of these objects had faced the same adversity — BOILING WATER — but each reacted differently.The carrot went in strong, hard and unrelenting. However after being subjected to the boiling water, it softened and became weak.The egg
had been fragile. Its thin outer shell had protected its liquid interior. But, after sitting through the boiling water, its inside became hardened. The ground coffee beans were unique, however. After they were in the boiling water they had changed the water.”Which are you?” she asked her daughter. 

“When adversity knocks on your door, how do you respond? Are you a carrot, an egg,or a coffee bean?”Think of this: Which am I? Am I the carrot that seems strong, but with pain and adversity, do I wilt and become soft and lose my strength? Am I the egg that starts with a malleable heart, but changes with the heat? Did I have a fluid spirit, but after death, a breakup, a financial hardship or some other trial, have I become hardened and stiff? Does my shell look the same, but on the inside am I bitter and tough with a hardened heart? Or am I like the coffee bean? The bean actually changes the hot water, the very circumstance that brings the pain. When the water gets hot, it releases the fragrance and flavor. If you are like the bean, when things are at their worst, you get better and change the situation around you. 

When the hours are the darkest and trials are their greatest, do you elevate to another level? How do you handle adversity?
ARE YOU A CARROT, AN EGG, OR A COFFEE BEAN? 

I hope you enjoyed this and it made you think. It sure has me. I want to be the coffee bean.

  ·         DNA, insan vücudunun bilgi deposudur.  

·         İnsan vücudundaki 100 trilyon hücrenin hepsi DNAdaki bilgilerin tamamını eksiksiz bilmektedir.  ·         DNAda 3 milyar kimyasal harf vardır.  

·         Bunlar A, T, G ve C harfleridir ve kendilerine özgü bir dile sahiptirler. ·         Bu harflerden yalnızca bir tanesinin bile eksilmesi ya da yer değiştirmesi, ölümcül hastalıklara sebep olmaktadır. 

·         DNA, 1.000.000 ansiklopedi sayfasını rahatlıkla dolduracak bilgiyi içermektedir.   ·         DNA, anne ve babanın tüm kalıtsal bilgisinin çocuğa geçmesini sağlamaktadır.  

·         Hücrelerin göz, saç, kemik, deri, mide veya başka bir alanda özelleşmelerini DNAdaki bilgiler belirlemektedir.   ·         DNA, metrenin milyonda biri kadar olan hücrenin içine, bir ipin makaraya sarılması gibi katlanarak sığdırılmıştır. 

·         Bu ip birbiri üzerine dönen, sarmaşık gibi sarılmış iki zincirden ibarettir.  ·         İki zincirin birbirinden uzaklığı 2 nanometre yani metrenin milyarda biri kadardır.  

·         7 Hücrenin içindeyken metrenin milyarda biri kadar yer kaplayan DNA, açılıp içindeki harfler peş peşe dizildiği zaman 1 metre 80 santimetre uzunluğa denk gelmektedir.  ·         Tüm hücrelerdeki DNAnın uzunluğu, 9 milyon kilometre etmektedir. Bu uzunluk, 13 defa Aya gidip dönmeye eş değerdir. 

·         DNAnın protein üretiminde görevli parçalarına “gen” adı verilmektedir.  ·         İnsan DNAsı, 25.000 farklı gene sahiptir.  ·         DNAnın sadece %2si protein üretiminde görevlidir, %98inin ise ne işe yaradığı büyük bir sırdır.

http://www.mercek.org/MOC/index.php?secim=makale&m_id=2133 

Günlük yaşamımızda sıvıları sızdırmasın diye şişelerin, kavanozların kapaklarını kapatırız. Buradaki amaç sıvının gerekli zamanlarda kontrollü olarak akmasını sağlamaktır. Vücudumuzdaki sıvılar da buna benzer bir yöntemle korunur. İnsan vücudundaki kapaklar, bu korumanın yanında son derece hayati görevler de üstlenmişlerdir. Örneğin bunlar, çok tehlikeli asitlerin çıkışını önleyen, kirli ve temiz olan maddeyi birbirine karıştırmayan, ne zaman kapanacağını ne zaman açılacağını bilen hiçbir bakıma ve enerji kaynağına ihtiyaç duymadan yıllarca çalışan kapaklardır. Rabbimizin bir lütfu olarak, mucizevi özelliklere sahip bu mükemmel kapaklar hiçbir müdahaleye gerek olmadan doğumdan ölüme kadar vücudumuzun içinde disiplinli çalışmalarını devam ettirirler.  Kalbin oldukça sistemli bir mekanizması vardır. Bu sistemde meydana gelen tek bir aksaklık o insanın hayatını sona erdirebilir. Kalbin sahip olduğu mekanizmalardan en önemlisi ise sağ ve sol tarafında bulunan pompalar ile bunlar arasındaki kapakçıklardır. İnsan sağlığı için büyük önem taşıyan bu sistem şöyle çalışır: 

Kalpteki pompalar altlı-üstlü iki farklı pompa setinden oluşur. Bu pompalar arasında kanın akış yönüne doğru açılan tek taraflı kapakçıklar vardır. Küçük pompa kasıldığında bu kapakçıklar açılır ve kan büyük pompanın içine dolar. Büyük pompa kasıldığında aradaki kapaklar kapanır ve kanın, geldiği yöne doğru akması engellenmiş olur. Benzer kapaklar büyük pompanın boşaltma bölümünde de vardır. Büyük pompa kasıldığında bu kapaklar açılır ve kanın vücuda doğru akması sağlanır. Ancak pompalama işlemi durduğu anda kapaklar kapanır ve gönderilen kanın kalbe geri dönmesi engellenir.  

Bu kusursuz sistemin kompleks yapısı üzerinde biraz düşünelim… İçindeki sıvıyı sızdırmaması için bir pet şişenin bile kapağını belli bir kuvvet uygulayarak sıkıca kapatırız. Oysa vücudumuzdaki kusursuz düzen sayesinde kalp kapakçıkları, bir damlasını bile sızdırmadan kanın vücuda pompalanmasını sağlayarak yaratılış gerçeğini gözler önüne sermektedir. Toplardamarlar, vücuttaki kusursuz düzenin en güzel örneklerindendir. Bu damarların içine yalnızca kalbe doğru açılan birçok kapakçık yerleştirilmiştir. Böylece kan, yer çekiminin etkisiyle geriye doğru gidemez. Akım sadece kalbe doğru olur. Bu kapakçıkların her biri son derece özel bir yapıya sahiptirler. Her birinin -yine etten yapılmış- menteşeleri vardır ve bu menteşeler kapağın tek yöne doğru açılmasına izin verecek bir yapıya sahiptir. Ortada gerçek bir mühendislik harikası vardır. Şimdi bu mükemmel sistemin nasıl inşa edildiğini düşünelim. 

Yeryüzünün en uzun boru hattının (toplardamar) yapımında çalışan işçiler (hücreler), üç önemli görevi üstlenmişlerdir. Bu işçiler hem bir mühendis hem bir işçi hem de bir inşaat malzemesi olarak görev alırlar.  

Kalp kapakçıkları, kanın akış yönüne doğru tek taraflı olarak açılırlar. Kulakçıklar kasıldığında bu kapaklar açılır ve kan karıncıkların içine dolar. Büyük tazyikle akan kanın geri dönmemesi için kapaklar hemen kapanır.

Hücrelerin Mühendislik Bilgisi Bu boru inşaatının yapım planları ve projeleri, hücrelerin çekirdeklerindeki bilgi bankalarında (DNA’larında) bulunmaktadır. Her hücre bu projeyi adeta bir mühendis gibi okur. Hücrenin bir inşaat projesini okuması ve yorumlaması şüphesiz büyük bir mucizedir. Bazı insanlar yıllarını akademik çalışmalara vermiş mühendislere, profesörlere karşı saygı ve hayranlık duyarken, asıl hayranlık duyulması gerekenin Rabbimizin -çok daha karmaşık plan ve projeleri okuyup yorumlayabilen ve uygulamaya koyabilen- hücrelerde sergilediği yaratma sanatı olduğu açıktır.   

Boru Hattını İnşa Etmek İçin Kendilerini Feda Ederler Hücreler okudukları ve yorumladıkları plana göre boru inşaatının neresinde görev yapmaları gerektiğini bilirler. Ayrıca bu inşaatta çalışan milyarlarca hücre içinden hangileri ile biraraya gelmeleri gerektiğini de bilirler. Ait oldukları yeri buldukları anda ise bir işçi gibi çalışmaya başlar ve boru hattının kendilerine düşen parçasını inşa ederler. Ancak kullandıkları malzeme yabancı bir inşaat malzemesi değil kendileridir. Bu inşaatta çalışan her hücre, ömrünün geri kalan kısmını boru hattının küçük bir parçası olmak uğruna feda eder.  Eksiksiz Bir Düzen İçinde Çalışırlar Her kapaktan birkaç milimetre ilerde aynı mucize gerçekleşir. Burada bulunan başka hücreler de yine benzer bir şuurla başka bir kapak yaparlar. Adeta bir önceki kapağı inşa eden hücrelerle sözleşmişcesine aynı yöne doğru açılan bir kapak inşa ederler. Eğer bu kapaklardan bazılarını inşa eden hücreler farklı bir karar alsalar ve kapaklardan bazılarını ters yöne doğru açılabilecek şekilde inşa etselerdi, bu sefer kan, damarlarda akamaz ve insan yaşamını derhal yitirirdi. Ancak bu gerçekleşmez ve toplardamar boyunca var olan binlerce kapağın her biri ayrı ayrı birbirlerine uygun şekilde inşa edilirler.  

Midedeki, kapakçık görevi gören mekanizma yutma sırasında açılarak yiyeceklerin mideye geçmesine izin verir. Sonra kapanarak gıdaların geri kaçmasını önler.

  Midenin Sızdırmayan Kapak Mekanizması Sağlıklı bir insanda yemek yerken her lokma ağızdan yemek borusu aracılığı ile mideye aktarılır ancak mide içeriği yukarı yemek borusuna doğru geçemez. Bunu sağlayan mekanizmaya ‘mide kapakçığı’ adı verilir. Yiyecekleri sızdırmaya engel olan midenin özel yapısındaki mekanik ve anatomik detaylar şöyle sıralanabilir:  

Göğüs kafesi ile karın boşluğu arasının tamamını kaplayan diyafram kasının, yemek borusunu sardığı kısmının sıkı oluşu.  Yemek borusu alt ucu ile midenin birleşme yerinde var olan ‘dar’ açı: Tıpta HIS açısı denilen bu açı, mide içeriğinin mideden yukarı çıkmasına engel olur.  

Yemek borusu alt ucunda var olan kas mekanizması: Tıpta LES denilen alt yemek borusu büzücüsü, normalde hep kasılı durmakta ve ağızdaki bir lokma yemek borusuna aktarıldığında kendiliğinden gevşemektedir.  Normal şartlar altında, kapakçık görevi gören midedeki bu mekanizma yutma sırasında açılarak yiyeceklerin mideye geçmesine izin verir. Sonra kapanarak gıdaların geri kaçmasını önler. İyi çalışmadığında (sık veya uzun süre gevşek kaldığında) mide içeriği ve asit yemek borusuna geri kaçabilir. Bu da reflü olarak bilinen rahatsızlığa neden olur. 

Hayati Öneme Sahip Bir Kapakçık: Epiklot Nefes borunuzla yemek borunuz boğazınızda yan yana bulunur ancak boğulmadan yutkunabilir, yemek yiyip, konuşabilirsiniz.  

Normal bir insanın sahip olduğu epiklot kapakçığının yapısı ile bir bebeğin kapakçığının yapısı farklıdır. Çünkü; Bu kapakçıkların aynı olması bebek için tehlikeli bir durum oluşturacaktır. Bu nedenle bebeklerdeki kapakçık sistemi, yetişkinlerinkinden çok daha farklı bir şekilde çalışır. Bebeklerde bu kapakçık erişkinlerden daha yukarıda bulunur. Bu sayede bebek nefes alıp verirken rahatlıkla anne sütü de emebilir. Bebeklerin anne sütü emerken bir yandan ağlayıp bir yandan boğulmamaları da bu yüzdendir. Eğer bebeklerdeki kapak sistemi de yetişkinlerdekine benzer bir yapıya sahip olsaydı, bebekler anne sütünü emerken boğulabilirlerdi.

  Peki bu nasıl gerçekleşebilmektedir?  

Nefes borusunun üstünde yer  alan ve küçük bir dokudan oluşan bir kapak yutkunurken otomatik olarak nefes borusunu kapatır. Nefes borusunun hemen girişindeki bu kapakçığa epiklot adı verilir.  İşte bu sayede yemek yerken nefes borusuna su veya yiyecek kaçması engellenmiş olur. Yutkunmadan sonra ise bu kapakçık tekrar yerine gider ve böylece nefes borusundan hava geçmesi sağlanır.  SONUÇ 

Bebekliğinizden bugüne kadar, binlerce kez yediğiniz yemek sırasında, onbinlerce kez yutkunmanıza rağmen her seferinde, epiklot, tam doğru anda nefes borunuzun girişini kapattı. Kalp kapakçıklarınız, bir damlasını bile sızdırmadan kanın vücudunuza pompalanmasını sağladı.  

 Toplardamar boyunca var olan binlerce kapağınız hücreleriniz tarafından inşa edildi. Siz varlığından haberdar bile değilken, üzerlerinde hiçbir kontrolünüz yokken, bu kapakçıklarınız hep en doğru anda kapanarak hayatınızı kurtardı.  

Kuşkusuz tüm bunların gerçekleşmesi ancak Rabbimizin ilhamı ile mümkündür.  Vücudumuzda doğduğumuz ilk günden beri yer alan bu kusursuz sistemler, tüm evren ve canlıların Yüce Allahın eseri olduğunun apaçık delillerindendir. Bir Kuran ayetinde şöyle bildirilmiştir: 

O Allah ki, yaratandır (en güzel bir biçimde) kusursuzca var edendir, şekil ve suret verendir. En güzel isimler Onundur. Göklerde ve yerde olanların tümü Onu tesbih etmektedir. O, Aziz, Hakimdir. (Haşr Suresi, 24)  

Vücut Elektriği Mucizesi, Harun Yahya

İnsan Mucizesi, Harun Yahya 

http://www.mercek.org/MOC/index.php?secim=makale&m_id=2127

Ey gönül, hayat süprizlerle doludur. Kimi zaman saadeti kaybetmenin hasretiyle kavrulurken, kimi zaman da ummadığın bir saadetin tebessümüyle sürur bulursun.Çektiğin ıstıraplar, elemler ve tarifsiz kederlere sabretmenin ateşiyle pişer,bir zaman sonra o ateşte lezzet bulursunun.  

Bu yüzden ey gönül,ateşten korkma ! Sabrın sineleri yakan o lahuti ateşinde piş ki, lezzet bulasın. İşte ey gönül, çoğu bela ve musibetlerin değişmez kaderimiz olması, bütün çabalarımıza rağmen korku ve endişenin o muziç çemberi içinde sabra mahkum edilişimiz, bu diyarda hep böyle mahzun kalışımız hep bundan : Güneş yakacak, meyveler sabırla olgunlaşacak…  

Tohum toprağın derinliklerinde sabra mahkum ; sen dünya denen şu çileler,elemler, ayrılıklar,hasretler yurdunda…Tohum, bir müddet toprağın karanlıklarında kalmaya tahammül edecek. Çürüyecek ; çürürken, canını toprağa katarken sabredecek, sabrın acısına katlanacak, sonra filiz verecek, hasretini çektiği gün ışığına kavuşacak, bir ağaç olacak, gökyüzünü kucaklayacak.  

Sen de öylesin ey gönül ! Sen de korkunun, endişelerin, elemlerin zindanında kalmaya tahammül et. Acılara katlanmanın, nice nimetlere hasret yaşamanın ateşinde pişecek, lezzet bulacaksın. Hayat bulmak,hayat vermek için…  

Ey gönül,acılara sabret. Çünkü onlar seni kahretmek için değil ;sınamak, terbiye etmek, kemale erdirmek için gelirler ;Hem de geçicidirler,ebediyen kalmayacaklar. İmana ve ümide sarıl. Bil ki hiçbir gece ebedi değil ; her karanlığın sonunda bir fecir saklı.  

Alemlerin Rabbi ‘ ne (c.c.),kalbin sahibine kulak ver ey gönül. Sabrı öğren, gayesini anla.Ne olur, gözlerin yaşarsa da, dilin ancak Rabbi’nin razı olduğu söz söylesin. Bu yaşlara katlanmayı bil ey gönül, varacağın menzil hatırına. Düşün ey gönlüm, onları sana yönelteni düşün… Bu kutsi çileleri Allah misafirleri olarak ağırla.Müminlerin o sözüne bütün ruhunla katıl. Bunu diline vird et, aradığın her teselli onda saklı : ” Onlar ki…Onlara bir musibet isabet ettiği zaman şöyle derler : Biz Allah’a aidiz ve elbette sonunda O’na döneceğiz. ” (Bakara süresi 156 )  

Ve Peygamberini, Peygamberleri düşün. Sabır onların ahlakı. Bak, Yusuf’undan ayrı düşen gözü yaşlı Yakup Peygamber nasıl sabretmiş.Hz. Eyyub a.s. sabır ateşinde nasıl yanmış. Ve o sevgililer sevgilisi, ve O’nun mübarek sahabileri…Hüzün yıllarında, Şibi muhasarasında, Taif’te,Tebük’te, Bedir’de, Uhud’da,Hendek savaşında sabır şerbetini nasıl yudum yudum içtiler. Bir adım sapmadan,kalplerini sahibinden bir an ayırmadan nasıl ışıdılar, nasıl ışık verdiler…Sakın sende yolundan şaşma ey gönül ; itaat et. İtaatında sabır ve sebat et.Zira bu yol sabırdan ibaret.  

Sabrın zıddı aceledir.Acelenin meyvesi ise pişmanlıktır, üzüntüdür ey gönül. Öyleyse çabalarının,amellerinin mükaatını beklerken ne olur acele etme. Sabrın özündeki tevekkülü gör, her şeyin sahibine dayanmayı öğren.Beklediğin ilahi yardım yalnızca sabrın sonunda gelecek ey gönlüm.Ama sakın tuzağa düşme ; tedbirsiz sabır, çalışmadan yapılan tevekküle benzer. Önce tedbirine,tedavine sarıl, sonra sabret. Hiçbir müsibete ağır ve çekilmez gözüyle bakma.  

Evet, sabır acıdır ey gönlüm. Bunu en iyi sen bilirsin. Gelecekten ümidi, beklentisi olmayan bir yürek bu acıya tahammül edemez, bunu da bilirsin. Hangi ümit diye sorma bana, bütün ümitler imanında saklı. İmanın var, demek ki ümidin var. Gideceğin yer, göreceğin cemal var. Senin menzilin var. Seni hasretle bekleyen cennet ehli var.Sana kucak açmış ebediyyet var.  

Şimdi sus gönlüm. Sus ve teslim ol. Fani umutlarla tükenmekten vazgeç. Dünya buna değmeyecek kadar kısa. Sabır zamanı kısa. Bir şimşek ışığının parıltısı kadar kısa.  

Unutma ey gönül, burası dünya.. Sefası da fani, cefası da…Fakat ebediyyet var, ebedi vatan. Orada nankörler için hazırlanmış bir ateş mahzeni var ki, orada sabah olmayacak, horozlar da ötmeyecek. Orada sabretmek imkansız.  

Öyleyse nankör olmaktan kork ve ey gönlüm, geçici elemlere ve imtihanlara sabret. Bilirim bu dünya bir imtihan yurdu, bir zindan. Ama duvarlarında daima ümide, kurtuluşa,selamete açık iman ve ümit pencereleri var. Bu pencerelerden mesut geleceğini gör. Sen ki narin kanatlı bir kelebeksin.İlahi takdirin imtihanını minicik gövden de bulmuşsun. İlahi mukadderatın göklerinden gelen kaza oklarına hedefsin. Göklerin ve yerin yüklenmekten sakındığı ” emanet” omuzlarında.  

Bazen belin bükülecek, dizlerin dermansız kalacak.Ama sakın sabrın tükenmesin ey gönlüm, ruhunu ebediyete taşıyorsun.  

Sabret gönül, şurada karşı kıyıya ne kaldı ? Bu dünya zindanına muvakkaten mahkumsun, şükret ki müebbeden değil !…  

Sabret gönlüm yol çok uzun değil, az kal

Evliliğinden beri evinde kalan babası yüzünden eşiyle sürekli tartışıyordu. Eşi babasını istemiyor ve onun evde bir fazlalık olduğunu düşünüyordu. Tartışmalar bazen inanılmaz boyutlara ulaşıyordu. Yine böyle bir tartışma anında eşi bütün bağları kopardı ve “Ya ben giderim, yada baban bu evde kalmayacak” diyerek rest çekti. Eşini kaybetmeyi göze alamazdı. Babası yüzünden çıkan tartışmalar dışında mutlu bir yuvası sevdiği ve kendini seven bir eşi ve birde çocukları vardı.  

Eşi için çok mücadele etmişti evliliği sırasında. Ailesini ikna etmek için çok uğraşmış ve çok sorunlarla karşılaşmıştı. Hala ona ölürcesine seviyordu. Çaresizlik içinde ne yapacağını düşündü ve kendince bir çözüm yolu buldu. Yıllar önce avcılık merakı yüzünden kendisi için yaptırdığı kulübe tipi dağ evine götürecekti babasını. Haftada bir uğrayacak ve ihtiyacı neyse karşılayacak, böylelikle eşiyle de bu tür sorunlar yaşamayacaktı. 

Babasına lazım olacak bütün malzemeleri hazırladıktan sonra yatalak babasını yatağından kaldırdı ve kucakladığı gibi arabaya attı. Oğlu Can “Baba bende seninle gelmek istiyorum” diye ısrar edince onu da arabaya aldı ve birlikte yola koyuldular. Karakışın tam ortalarıydı ve korkunç bir soğuk vardı. Kar ve tipi yüzünden yolu zor seçiyorlardı. Minik can sürekli babasına “Baba nereye gidiyoruz ?” diye soruyor ama cevap alamıyordu. Öte yandan nereye götürüldüğünü anlayan yaşlı adamsa gizli gizli gözyaşı döküyor oğlu ve torununa belli etmemeye çalışıyordu. Saatler süren zorlu yolculuktan sonra dağ evine ulaştılar. Epeydir buraya gelmemişti. Baraka tipindeki dağ evi artık çürümeye yüz tutmuş, tavan akıyordu. Barakanın bir köşesini temizledi hazırladı ve arabadan yüklendiği yatağı oraya itina ile serdi. Sonra diğer malzemeleri taşıdı en sonda babasını sırtlayarak yatağa yerleştirdi. 

Tipi adeta barakanın içinde hissediliyordu. Barakanın içinde fırtına vardı adeta. Çaresizlik içinde babasını izledi. Daha şimdiden üşümeye başlamıştı.Yarın yine gelir bir yorgan ve birkaç battaniye getiririm diye düşündü. Öyle üzgündü ki Dünya başına göçüyor gibiydi. O bu duygular içindeyken babası yüreğine bıçak saplanmış gibiydi. Yıllarca emek verdiği oğlu tarafından bir barakaya terk ediliyordu. Gururu incinmişti içi yanıyordu ama belli etmemeye çalışıyordu. Minik Can ise olanlara hiçbir anlam veremiyordu. Anlamsızca ama dedesinden ayrılacak olmanın vermiş olduğu üzüntüyle sadece seyrediyordu. 

Artık gitme zamanıydı. Babasının yatağına eğildi yanaklarını ve ellerini defalarca öptü. Beni affet der gibi sarıldı, kokladı. Artık ikisi de kendine hakim olamıyor ve hıçkıra hıçkıra ağlıyordu. Buna mecburum der gibi baktı babasının yüzüne ve Can’ın elini tutup hızla barakayı terketti. Arabaya bindiler. Can yola çıktıklarında ağlamaya başladı neden dedemi o soğuk yerde bıraktın diye. Verecek hiçbir cevap bulamıyordu, annen böyle istiyor diyemiyordu.  

Can “Baba sen yaşlandığında bende seni buraya mı getireceğim” diye sorunca Dünyası başına yıkıldı. O sorunun yöneltilmesiyle birlikte deliler gibi geri çevirdi arabayı. Barakaya ulaştığında “Beni affet baba” diyerek babasının boynuna sarıldı. Baba oğul sıkı sıkı sarılmış ve çocuklar gibi hıçkıra hıçkıra ağlıyorlardı. Oğlu “Baba beni affet, sana bu muameleyi yaptığım için beni affet” diye hatasını belli ediyordu.. Babası oğlunun bu sözlerine en anlamlı cevabı veriyordu… 

“Geri geleceğini biliyordum yavrum. Ben babamı dağ başına atmadım ki, sen beni atasın. Beni bu dağda bırakamayacağını biliyordum 

1.Hz. Nuh hakkinda genel bilgiler Nuh aleyhisselam, Idris aleyhisselam’dan sonra gelen peygamberdir. Peygamberlerin büyükleri olan ve kendilerine « Ülü’l-azm » (azm edilen) denilen alti peygamberden ikincisidir (Bu alti büyük peygamber sunlardir: Hz. Adem, Hz. Nuh, Hz. Ibrahim, Hz. Musa, Hz. Isa ve peygamberimiz Muhammed Mustafa (s.a.v.), M.K.) . Bunun nedeni kavminin Nuh tufani diye adlandirilan gazap ile cezalandirilmalarindandir.  

2.Hz. Nuh’un hayati Hz. Nuh, Idris aleyhisselamin göge cikarildiktan sonra azan insanlara peygamber olarak gönderildi. Insanlar putlara tapmaya basladi. Cenab-i Hak bunun icin Nuh aleyhisselami peygamber olarak gönderdi. O zaman 50 yasinda idi. Yillarca insanlari dine davet etti, putlara tapinmaktan sakindirdi ve Allahü Tealaya ibadet etmelerini söyledi. Ama Nuh aleyhisselama kendi oglu Yam yani Ken’an bile iman etmedi, hatta alaya alip iskence ettiler: « Andolsun ki Nuh’u elci olarak kavmine gönderdik. Dedi ki: Ey kavmim ! Allah’a kulluk edin, sizin ondan baska tanriniz yoktur. Dogrusu ben, üstünüze gelecek büyük bir günün azabindan korkuyorum » (A’raf, 59) . Nuh aleyhisselam insanlarin davetine icabet etmedikleri icin onlara beddua etti:« (Rabbim!) Sen de bu zalimlerin ancak saskinliklarini artir » (Nuh, 24) . Allahü Teala da bundan sonra Nuh aleyhisselam gemi yapmasini emretti: « Gözlerimizin önünde ve vahyimiz (emrimiz) uyarinca gemiyi yap ve zulmedenler hakkinda bana (bir sey) söyleme ! Onlar mutlaka bogulacaklardir ! » (Hud, 37) . Gemi bitince tufan oldu (denizler tasti ve her taraf su oldu). Nuh aleyhisselam sayisi 80 kisi kadar olan mü’minler ile 3 katli olan gemiye bindi. Nuh aleyhisselam gemiye her hayvandan birer cift aldi. Oglu Ken’an’i da gemiye almak istedi, ama o “Beni sudan koruyacak bir daga siginacagim” dedi, gemiye binmedi ve hemen bir dalga onu alip bogdu. Allah Teala da Nuh aleyhisselamin bu oglu hakkinda af dilemesine karsilik: « (…) Ey Nuh ! O asla senin ailenden degildir. Cünkü onun yaptigi kötü bir istir. O halde hakkinda bilgin olmayan bir seyi benden isteme.(…) » (Hud, 46) buyurdu. Sular daglari asti, insanlar ve hayvanlar telef oldu. 150 gün gectikten sonra Allahü Teala: « Yere suyunu cek; göge: ey gök sen de yagmurunu tut » buyurdu ve bunun üzerine yagmur durdu, sular cekildi. Gemi Irak’taki Cudi dagina oturdu. Hz. Nuh’a inanip kurtulan insanlar ac olduklari ve dagda yiyecek olmadigi icin Nuh aleyhisselamin emri üzerine ellerinde olan bütün yiyecekleri birlestirdiler ve böylece ilk defa Asure yemegini yaptilar. Insanlar Nuh aleyhisselamin 3 oglu Sam, Ham ve Yafes’ten türedigi icin Hz. Nuh’a ikinci Adem de denir. Nuh aleyhisselamin 1000 yasinda vefat ettigi söyleniyor, ama Kur’an-i Kerim’de : « Andolsun ki biz Nuh’u kavmine gönderdik de o 1000 yildan 50 yil eksik bir süre yanlarinda kaldi.(…) » (El-Ankebut, 14) geciyor. . Hz. Nuh gemicilerin ve marangozlarin piri sayilir, cünki bu isleri Allah’in ihsaniyla ilk defa o yapmistir.  

3. Nuh suresi Nuh suresi Mekke’de nazil olup 28 ayettir. Hatt-i Osman’a göre 71. suredir. Nuh aleyhisselamin kavmine gönderilisini ve Nuh tufanini anlattigi icin sureye bu ad verilmistir. Peygamberimiz (s.a.v)’de Hz. Nuh hakkinda: « Nuh (aleyhisselam) ‘Bismillah’ ve ‘Elhamdülillah’ demeden büyük olsun, kücük olsun herhangi bir is yapmazdi. Bu sebeple Allahü Teala onu ‘Cok sükredici bir kul’ olarak isimlendirdi » (Taberani; Ibn-i Cebir) buyurdu. Bediüzzaman Said Nursi de Nuh tufani hakkinda sunlari yazmistir: « Padisah-i bimisal, kavm-i Nuh’un mahvi icin semavat ve arza emir vermis. Vazifelerini yaptiktan sonra ferman ediyor: ” Ey arz! Suyunu yut. Ey sema! Dur, isin bitti. Su cekildi. Dagin basinda me’mur-u Ilahinin cadir vazifesini gören gemisi kuruldu. Zalimler cezalarini buldular.” Iste su uslubun ulviyetine bak. ” Zemin ve gök iki muti’ asker gibi emir dinler, itaat ederler ” diyor. Iste su uslub isaret eder ki, insanin isyanindan kainat kiziyor. Semâvat ve arz hiddete geliyorlar. Ve su isaretle der ki: ” Yer ve gök iki muti asker gibi emirlerine bakar bir Zata isyan edilmez, edilmemeli…” »4.Hz. Nuh’un evladlarina vasiyeti « Bunlardan (ilk) ikisini birakmayiniz, ikisini de hazer ediniz (yapmayiniz) 1. La ilahe illallah 2. Subhanallah vebi hamdihiy’dir 3. Gavurluktan (sakinin) 4. Kibir (’den sizi nehyederim) » ________________ oOo ________________ 

Faydalandigim eserler:Kur’an-i Kerim ve aciklamali Türkce meali, Kral Fahd Matbaasi, Medine-Münevvere, 1992Bediüzzaman Said Nursi, Sözler,, Sözler yayinevi, Istanbul, 1993 Medineli H.H.M. Osman Akfirat, Ilahi emirler, Istanbul, tarihsiz 

http://www.enfal.de/nuh.htm